Toen we met onze zoon van anderhalf door Nieuw-Zeeland trokken, zaten we op een avond aan het Wanakameer op het Zuidereiland. De lichte branding rolde de stenen heen en weer. Dankbaar voor het feit dat we hier met z’n drieën zaten, het was een lange weg geweest, dacht ik aan de weg die de stenen afleggen om toevallig hier aan onze voeten terecht waren gekomen. Een ander deel van de tekst ontstond tijdens ons bezoek aan het Waiotapu Thermal Wonderland. Tijdens het moment dat we wachten waren dat de geiser Lady Knox zou uitbarsten, vond er een gedeeltelijke zonsverduistering plaats. Je hebt elkaars licht nodig om te blijven schijnen.

Tekst:

Now the lights of the city are far away from here
The evening is falling and the nightsky appears
We do suddenly realise how many stars
Fill the sky and how lucky we are

We sit by the ocean waves wet the sand
The moon lits the water and we understand
That this stone that we're holding did travel from far
Away mountains how lucky we are

Now that you are a mother of our little son
We belong to eachother like the moon and the sun
As long as you keep on shining I know am
Falling all over, over and over, over and over again

Now the morning has broken and your eyes aglow
By the sight of this wonder I'll never let go
Morningbird singing while you hold my hand
Cause you know just how lucky I am

Now that you are a mother of our little son
We belong to eachother like the moon and the sun
As long as you keep on shining I know am
Falling all over, over and over, over and over again

Now that you are a mother of our little son
We belong to eachother like the moon and the sun
As long as you keep on shining I know am
Falling all over, over and over, over and over again

Falling all over, over and over, over and over, over and over
Over and over again

Muzikanten:

Frank Kooijman: zang en banjo
Marrit van Brummelen: zang en gitaar
Kas van Diepen: zang en contrabas
Patrick ten Wolde: drums
Arnoud Deyll: mondharmonica
Jaap Berends: mandoline